บทที่ 53 บทที่ 11 (2)

“ต้องอย่างนี้สิแม่สาวน้อย” แคทเธอรีนตบลงบนหลังมืออีกฝ่ายเบาๆ พลางผายมือไปยังโต๊ะตรงหน้า “งั้นไม่ต้องเศร้า ในเมื่อไม่แคร์เราก็ต้องใช้ชีวิตให้เป็นปกติ เอ้า! วันนี้ไม่หมดไม่เลิก กิน กิน กิน! ชีวิตเราเดินด้วยท้องนะ!”

อันนามองรู้สึกน้ำตารื้นขึ้นมา เธอโผเข้ากอดแคทเธอรีนจากด้านหลังและซุกหน้าซ่อนรอยน้ำตา ร...